Opis historyczny

Haubica polowa 100 mm wz. 14/19 (wczesna wersja) była pierwszym etapem modernizacji francuskiej haubicy Schneider wz. 1914, którą Wojsko Polskie wprowadziło do służby po odzyskaniu niepodległości. Wersja wczesna zachowywała wiele cech konstrukcji francuskiej, jednocześnie wprowadzając pierwsze polskie modyfikacje poprawiające ergonomię i dostosowujące sprzęt do realiów polskiej artylerii.

Najważniejsze cechy wczesnej wersji:

• oryginalne francuskie łoże i mechanizmy podnoszenia,
• charakterystyczna tarcza ochronna o starszym profilu,
• dostosowanie do holowania przez konie,
• zachowanie klasycznego systemu odrzutu Schneidera, który zapewniał wysoką celność i stabilność działa.

W latach 20. i na początku lat 30. haubice te stanowiły podstawowe uzbrojenie polskich pułków artylerii lekkiej. W kampanii wrześniowej 1939 roku wczesne egzemplarze wz. 14/19 nadal były używane, wspierając działania obronne i kontrataki, choć stopniowo zastępowano je wersjami późniejszymi o ulepszonym łożu i mechanizmach.

Dane techniczne (skrót)

• Kaliber: 100 mm
• Załoga: 6–8 osób
• Masa: ok. 1 500 kg
• Zasięg maksymalny: ok. 9 000–9 500 m
• Szybkostrzelność: ok. 6 strz./min
• Zastosowanie: wsparcie piechoty, ogień pośredni, niszczenie umocnień

Model przedstawia polską haubicę polową 100 mm wz. 14/19 – wczesnej wersji w skali 1:72. Zestaw wiernie oddaje charakterystyczne elementy pierwszych modernizacji: starszy typ tarczy ochronnej, klasyczne francuskie łoże, detale mechanizmów odrzutu oraz konstrukcję działa typową dla lat 20. i początku lat 30.