Opis historyczny

Haubica 155 mm M1918 była amerykańską wersją francuskiej haubicy Schneider wz. 1917, dostosowaną do standardów armii USA. Powstała w okresie I wojny światowej, a jej konstrukcja szybko zdobyła uznanie jako broń niezawodna, o dużej sile ognia i znakomitej celności. Po wojnie działa M1918 pozostały w służbie, a część z nich trafiła również do innych państw – w tym do Polski.

Najważniejsze cechy haubicy M1918:

• kaliber 155 mm, zapewniający potężną siłę rażenia,
• zasięg ponad 11 km, umożliwiający prowadzenie ognia dalekiego wsparcia,
• solidna konstrukcja oparta na francuskim projekcie Schneidera,
• możliwość prowadzenia ognia stromotorowego i płaskotorowego,
• wysoka skuteczność przeciwko umocnieniom, punktom oporu i koncentracjom wojsk przeciwnika.

Haubice M1918 były używane w okresie międzywojennym oraz na początku II wojny światowej. W wielu armiach pełniły rolę podstawowego działa ciężkiej artylerii, wspierając działania piechoty i kawalerii.

Dane techniczne (skrót)

• Kaliber: 155 mm
• Masa: ok. 3 300 kg
• Zasięg maks.: ok. 11 000–12 000 m
• Szybkostrzelność: 2–3 strz./min
• Załoga: 8–10 osób
• Zastosowanie: niszczenie umocnień, ogień kontrbateryjny, wsparcie dalekiego zasięgu

Model przedstawia haubicę 155 mm M1918 w skali 1:72. Zestaw wiernie oddaje charakterystyczne elementy konstrukcji działa, w tym:

• masywną lufę i mechanizmy odrzutu,
• klasyczne łoże dwuogonowe,
• tarczę ochronną,
• detale podwozia i elementów obsługi.

Model świetnie nadaje się do dioram przedstawiających działania artylerii ciężkiej w okresie międzywojennym oraz na początku II wojny światowej. Doskonale komponuje się z:

• amerykańską lub polską obsługą artyleryjską,
• pojazdami transportowymi z epoki,
• scenami obrony pozycyjnej i wsparcia dalekiego zasięgu.