Opis historyczny

Haubica polowa 155 mm wz. 1917 Schneider była jednym z najskuteczniejszych dział ciężkiej artylerii używanych przez Wojsko Polskie w kampanii wrześniowej 1939 roku. Opracowana we Francji podczas I wojny światowej, szybko zdobyła opinię działa niezawodnego, o dużej sile ognia i znakomitej celności. Polska zakupiła ją w latach 20., wprowadzając do uzbrojenia pułków artylerii ciężkiej.

Najważniejsze cechy haubicy Schneider:

• duży kaliber 155 mm, zapewniający potężną siłę rażenia,
• zasięg ponad 11 km, umożliwiający prowadzenie ognia dalekiego wsparcia,
• solidna konstrukcja z klasycznym łożem dwuogonowym,
• możliwość prowadzenia ognia stromotorowego i płaskotorowego,
• wysoka skuteczność przeciwko umocnieniom, punktom oporu i koncentracjom wojsk przeciwnika.

W kampanii wrześniowej działa te były używane m.in. przez 1., 2. i 3. pułk artylerii ciężkiej. Pomimo trudnych warunków i przewagi przeciwnika, haubice Schneider wielokrotnie zadawały Niemcom dotkliwe straty, wspierając obronę polskich oddziałów na wielu kierunkach.

Dane techniczne (skrót)

• Kaliber: 155 mm
• Masa: ok. 3 300 kg
• Zasięg maks.: ok. 11 000–12 000 m
• Szybkostrzelność: 2–3 strz./min
• Załoga: 8–10 osób
• Zastosowanie: niszczenie umocnień, ogień kontrbateryjny, wsparcie dalekiego zasięgu

Model przedstawia haubicę polową 155 mm wz. 1917 Schneider w skali 1:72. Zestaw wiernie oddaje charakterystyczne elementy konstrukcji działa, w tym:

• masywną lufę i mechanizmy odrzutu,
• klasyczne łoże dwuogonowe,
• tarczę ochronną,
• detale podwozia i elementów obsługi.

Model świetnie nadaje się do dioram przedstawiających działania polskiej artylerii ciężkiej w kampanii wrześniowej 1939 roku. Doskonale komponuje się z:

• polską piechotą i artylerzystami,
• pojazdami Fiat 621, C4P,
• scenami obrony pozycyjnej i wsparcia dalekiego zasięgu.